Κεντρική ομιλήτρια της συγκέντρωσης ήταν η Εύη Ταλαδιανού, μέλος του Συλλόγου Γυναικών Σκοπέλου, η οποία ξεκίνησε την τοποθέτησή της με αναφορά στον πρόσφατα εκλιπόντα αγωνιστή Ηλία Προκοπίου, που έφυγε από τη ζωή στις 17 Απριλίου, σε ηλικία 78 ετών.
Όπως τόνισε,
ο Ηλίας Προκοπίου υπήρξε άνθρωπος της βιοπάλης, με πολυετή δράση στον κλάδο της οικοδομής και ενεργή συμμετοχή στο εργατικό κίνημα, τόσο στην Αθήνα όσο και στη Σκόπελο. Ξεχώρισε για τη συνδικαλιστική του δράση, τη συμβολή του στους αγώνες των εργαζομένων, αλλά και για την καλλιτεχνική του έκφραση μέσα από τη λαϊκή τέχνη. Η μνήμη του, υπογραμμίστηκε, θα παραμείνει ζωντανή στους αγώνες για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.
Οι συγκεντρωμένοι τήρησαν ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του.
Στη συνέχεια, η ομιλήτρια αναφέρθηκε στο περιεχόμενο και τη σημασία της Πρωτομαγιάς, κάνοντας εκτενή αναδρομή στους ιστορικούς αγώνες της εργατικής τάξης, από το Σικάγο του 1886 έως την Καισαριανή του 1944. Όπως σημείωσε, η ημέρα αποτελεί σύμβολο θυσιών και διεκδικήσεων, ενώ συνέδεσε τις ιστορικές αυτές στιγμές με τις σύγχρονες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις διεθνείς εξελίξεις, τις πολεμικές συγκρούσεις και τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, με αιχμή τα συμφέροντα γύρω από την Ενέργεια και τις αγορές. Στο πλαίσιο αυτό, ασκήθηκε κριτική στην εμπλοκή της Ελλάδας σε διεθνείς σχεδιασμούς, με την ομιλήτρια να υπογραμμίζει ότι οι συνέπειες αυτών των πολιτικών επιβαρύνουν τους εργαζόμενους.
[…] Αυτοί οι δύο κόσμοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να συνυπάρξουν αρμονικά. Δεν έχουν τίποτα που να τους ενώνει. Είναι δύο κόσμοι αντίθετοι, εχθρικοί και ξένοι.
Τρανό παράδειγμα το εργατικό ατύχημα του ναυτεργάτη από το πλοίο Super Star II Ένα πλοίο που είναι υπερήλικο και υποσυντήρητο και δεν πληροί τις προϋποθέσεις για ένα τόσο βαρύ δρομολογιακό πρόγραμμα, όπως και ότι στερείται ακόμα και στοιχειωδών μέτρων ασφάλειας για τους ναυτεργάτες και τους επιβάτες, ακόμα ένα σαπάκι δηλαδή που έβαλαν να εξυπηρετεί τη γραμμή των Σποράδων. Ευχόμαστε περαστικά στον ναυτεργάτη και να γυρίσει γερός και δυνατός στους δικούς του ανθρώπους.
Αυτοί οι δύο κόσμοι και ποιόν υπηρετούν, εκφράζονται και στις γραμμές του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος…
Παράλληλα, έγινε εκτενής αναφορά στα εργασιακά ζητήματα, με αιχμές για τις συνθήκες εργασίας, τα ωράρια, τους μισθούς και την κατάσταση στους χώρους δουλειάς. Τονίστηκε η ανάγκη ενίσχυσης της οργάνωσης των εργαζομένων και της συλλογικής διεκδίκησης δικαιωμάτων.
Στο επίκεντρο της ομιλίας βρέθηκε επίσης ο ρόλος του συνδικαλιστικού κινήματος, με διαχωρισμό ανάμεσα σε συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και σε σωματεία που επιδιώκουν πιο αγωνιστική κατεύθυνση. Υπογραμμίστηκε η ανάγκη για ένα μαζικό, οργανωμένο εργατικό κίνημα, που θα διεκδικεί ουσιαστικές αλλαγές προς όφελος των εργαζομένων.
Ξεχωριστή αναφορά έγινε και σε πρόσφατα εργατικά ατυχήματα, με αφορμή περιστατικό σε πλοίο που εκτελεί δρομολόγια στις Σποράδες, επισημαίνοντας ζητήματα ασφάλειας και συνθηκών εργασίας.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με πορεία προς το μνημείο πεσόντων στο παλιό λιμάνι, όπου οι συμμετέχοντες κατέθεσαν λουλούδια, τιμώντας τους νεκρούς εργάτες των μεγάλων ιστορικών αγώνων της εργατικής τάξης.
Το μήνυμα της φετινής Πρωτομαγιάς, όπως αναδείχθηκε από τη συγκέντρωση, επικεντρώθηκε στη συνέχιση των αγώνων για δικαιώματα, αξιοπρέπεια και καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας.
Δείτε φωτογραφίες από την απεργιακή συγκέντρωση στο facebook albun
Η ομιλία της Εύης Ταλαδιανού στην απεργιακή συγκέντρωση
Ξεκινάμε τη σημερινή μας συγκέντρωση αναφερόμενοι με σεβασμό και περηφάνια τον συναγωνιστή Ηλία Προκοπίου, που έφυγε στις 17/4 από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών μετά από άνιση μάχη με την ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε το τελευταίο διάστημα.
Από μικρός στη βιοπάλη, στην οικοδομή, εξαιρετικός τεχνίτης της πέτρας, συναντήθηκε με το ταξικό εργατικό κίνημα στην Αθήνα συμμετέχοντας σε όλους τους αγώνες του κλάδου μας.
Μετά την επιστροφή του στη Σκόπελο εκλέχθηκε στη διοίκηση του σωματείου οικοδόμων , συμβάλλοντας στην ανάπτυξη των αγώνων για κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα της σκοπελίτικης κοινωνίας .
Η πίστη του στον οργανωμένο συλλογικό αγώνα για μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα δεσμά του κέρδους , ενέπνεε τη δράση του όχι μόνο σε συνδικαλιστικό επίπεδο αλλά και μέσα από τη λαϊκή τέχνη μεταφέροντας με το χρωστήρα του εικόνες από τη σκληρή δουλειά μας αλλά και τη δύναμη των αγώνων μας.
Το ενδιαφέρον του για τα ζητήματα του κλάδου μας παρέμεινε αμείωτο μέχρι το τέλος , δίνοντας το “παρών” σε κάθε αγωνιστικό κάλεσμα.
Έτσι παρούσα και άσβεστη θα παραμείνει η μνήμη του στους αγώνες μας “”για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος”, για μια κοινωνία όπου θα διαφεντεύουν τον πλούτο της αυτοί που τον παράγουν .
Να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του.
Σήμερα 1η Μάη οι εργάτες και οι εργάτριες όλης της γης τιμάμε τους αγώνες της τάξης μας! Αγώνες για ζωή και δουλειά με δικαιώματα, γιατί τίποτα δεν μας χαρίστηκε! 140 χρόνια από τους νεκρούς εργάτες του Σικάγο του 1886, 90 χρόνια από τους δολοφονημένους εργάτες στη Θεσσαλονίκη, εδώ στο Βόλο και αλλού το 1936, μέχρι τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. Η ημέρα αυτή είναι ποτισμένη με αίμα και αγώνα!
Η φετινή Πρωτομαγιά σημαδεύεται από τις πρωτόγνωρες εξελίξεις. Ο κόσμος γύρω μας φλέγεται από πολέμους και επεμβάσεις, από γεωπολιτικά παζάρια, από το αδυσώπητο κυνήγι του κέρδους. Είναι έκφραση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τους δρόμους της Ενέργειας και των μεταφορών, για τα μερίδια αγορών, στα πλαίσια των εντεινόμενων ανταγωνισμών ΕΕ, Ρωσίας και κυρίως ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Σήμερα η πολεμική προετοιμασία και η πολεμική οικονομία δεν είναι κάτι θεωρητικό, αφηρημένο, έξω από την καθημερινότητά μας. Είναι εδώ! Είναι στα αντιλαϊκά νομοσχέδια για το 13ωρο για χατίρι της εργοδοσίας. Τσακίζουν ακόμα περισσότερο κάθε έννοια ελεύθερου χρόνου, επιβάλλοντας ατέλειωτες υπερωρίες, ωράρια όποτε και όπως θέλει η εργοδοσία. Ξεκληρίζουν ακόμα περισσότερο, την Επιθεώρηση Εργασίας δίνοντας το ελεύθερο στους εργοδότες να κάνουν ότι θέλουν μέσα στους χώρους δουλειάς. Με αποτέλεσμα να μετράμε εκατοντάδες εργατικά ατυχήματα, σε όλους τους κλάδους, συνάδελφους μας που άφησαν την τελευταία τους πνοή στη βάρδια, όπως πριν εβδομάδες μέρες με τον συνάδελφο μας τον χειριστή. Είναι στους μισθούς πείνας, στις τιμές των τροφίμων στα ράφια του σουπερ μαρκετ, στο βενζινάδικο.
Οι ανάγκες μας για σε παιδεία, υγεία, υποδομές, θεωρούνται κόστος. Και ενώ εμάς μας πετάνε ψίχουλα με τις τάχα αυξήσεις στον κατώτατο μισθό και τα fuell pass. Δισεκατομμύρια δίνονται για εξοπλισμούς και τις ΝΑΤΟικές δεσμεύσεις.
Η πολεμική προετοιμασία και η πολεμική οικονομία είναι στις βάσεις που απλώνονται σε όλη τη χώρα. Είναι στα λιμάνια, στα αεροδρόμια, στις στρατιωτικές αποστολές, στις συμφωνίες που υπογράφονται πίσω από την πλάτη του λαού. Είναι στην όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Η ελληνική αστική τάξη αναζητά αναβαθμισμένο ρόλο στο μοίρασμα της λείας και τη γεωστρατηγική της αναβάθμιση. Η κυβέρνηση της ΝΔ με τη συμφωνία των κομμάτων του ευρωατλαντισμού έχει εμπλέξει την χώρα βαθιά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Μέση Ανατολή, στηρίζοντας την βρώμικη επίθεση ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν. Η εμπλοκή στον πόλεμο δεν γίνεται για την “ασφάλεια” του ελληνικού λαού. Δεν γίνεται για τα συμφέροντα των εργαζομένων. Γίνεται για τα κέρδη των εφοπλιστών, των ομίλων, των πολεμικών βιομηχανιών, των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.
Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, η εργατική τάξη καλείται να πληρώσει ξανά τον λογαριασμό. Όσο πιο βαθιά μπλέκεται η χώρα, τόσο περισσότερο ο λαός γίνεται στόχος. Τόσο περισσότερο εκτίθεται σε κινδύνους. Τόσο περισσότερο καλείται να δεχτεί ότι πρέπει να θυσιάσει μισθούς, δικαιώματα, κοινωνικές ανάγκες, για να υπηρετηθούν οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί. Η θέση του εργατικού κινήματος πρέπει να είναι αταλάντευτη. Δεν υπάρχουν μισόλογα εδώ.
Ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών δεν είναι δικός μας πόλεμος. Η εμπλοκή της χώρας δεν υπηρετεί τον λαό. Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο. Έξω οι βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων. Καμία συμμετοχή, καμία διευκόλυνση, καμία ανοχή στους σχεδιασμούς που μακελεύουν λαούς και μετατρέπουν τον τόπο μας σε ορμητήριο πολέμου.
Τώρα χρειάζεται και από εμάς να σημάνει συναγερμός, σε κάθε χώρο δουλειάς, να δυναμώσει η δική μας οργάνωση. Για να γίνει πράξη το σύνθημα καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους!
Ξέρουμε καλά ότι η «ειρήνη» και ο πόλεμος τους είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, του συστήματος της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας. Καμιά «εθνική ενότητα» και κανένα «κοινό συμφέρον» δεν μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους.
Αυτοί είναι οι δύο κόσμοι! Από τη μια ο κόσμος των εργατών. Ο κόσμος του μεροκάματου και της αξιοπρέπειας. Ο κόσμος της βάρδιας, του εργοστασίου, του γραφείου, της αποθήκης, του εμπορίου, του τουρισμού, της εστίασης, του νοσοκομείου, της οικοδομής, του λιμανιού, του καραβιού, της μεταφοράς, των διανομέων, των νέων τεχνολογιών, δηλαδή εκεί όπου σήμερα εκατομμύρια εργαζόμενοι παράγουν αμύθητο πλούτο και την ίδια στιγμή στενάζουν για να τα βγάλουν πέρα.
Από την άλλη, βρίσκεται ο κόσμος της μεγαλοεργοδοσίας, των κυβερνήσεων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ, των δισεκατομμυρίων ευρώ κερδών, του συμβιβασμού, της μοιρολατρίας, του βούρκου των σκανδάλων και της ρεμούλας. Που λένε στον εργαζόμενο να σκύβει το κεφάλι, να περιμένει, να ελπίζει σε καλύτερη διαχείριση και σε παλιούς και νέους “σωτήρες”, να βάλει πλάτη για την «σταθερότητά» του συστήματος, να θυσιάζεται για τα κέρδη των εκμεταλλευτών του και να θεωρεί και χάρη ό,τι ψίχουλα του πετούν από το τραπέζι τους.
Αυτοί οι δύο κόσμοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να συνυπάρξουν αρμονικά. Δεν έχουν τίποτα που να τους ενώνει. Είναι δύο κόσμοι αντίθετοι, εχθρικοί και ξένοι.
Τρανό παράδειγμα το εργατικό ατύχημα του ναυτεργάτη από το πλοίο Super Star II Ένα πλοίο που είναι υπερήλικο και υποσυντήρητο και δεν πληροί τις προϋποθέσεις για ένα τόσο βαρύ δρομολογιακό πρόγραμμα, όπως και ότι στερείται ακόμα και στοιχειωδών μέτρων ασφάλειας για τους ναυτεργάτες και τους επιβάτες, ακόμα ένα σαπάκι δηλαδή που έβαλαν να εξυπηρετεί τη γραμμή των Σποράδων. Ευχόμαστε περαστικά στον ναυτεργάτη και να γυρίσει γερός και δυνατός στους δικούς του ανθρώπους.
Αυτοί οι δύο κόσμοι και ποιόν υπηρετούν, εκφράζονται και στις γραμμές του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Από τη μια οι συμβιβασμένες πλειοψηφίες στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, συνολικά οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού που έχουν πάρει διαζύγιο με τα προβλήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων. Αυτοί που έβαλαν πλάτη για να υπονομευτούν ιστορικές κατακτήσεις όπως το 8ωρο και η Εθνική Συλλογική Σύμβαση. Που θέλουν τα συνδικάτα μηχανισμό διαχείρισης της εκμετάλλευσης και ατομικού βολέματος, που τα θέλουν μόνο σαν μηχανισμό νοθειών για να κάθονται στις καρέκλες τους. Έτσι γεννιούνται τα σκάνδαλα στα οποία πρωτοστατεί ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ και η παρέα του. Αυτοί που καλλιεργούν την ηττοπάθεια με σκοπό να ενισχύσουν τη γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού. Την αντίληψη δηλαδή ότι οι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εκμεταλλευτές τους. Που αναπαράγουν ως λύση για τα προβλήματα την κυβερνητική εναλλαγή, ότι μπορεί το αστικό κράτος να είναι «δίκαιο» και «χρήσιμο» για τον λαό.
Από την άλλη το ταξικό κίνημα, που εκφράζεται από τη δράση χιλιάδων πρωτοπόρων συνδικαλιστών στους χώρους δουλειάς, σωματείων, που δεν συμβιβάζονται με τη λογική του μικρότερου κακού, με τη μοιρολατρία και την ανάθεση. Σωματεία που είναι μπροστά στη δύσκολη πορεία οργάνωσης της εργατικής τάξης, στην οργάνωση της πάλης για τα συμφέροντά της, μακριά από το δηλητήριο του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας. Που μπαίνουν μπροστά για να ισχυροποιηθεί το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής ενάντια στο σύστημα του πολέμου και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Τέτοια εκατοντάδες σωματεία 720, 2 χιλιάδες συνδικαλιστές συναντήθηκαν με πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ, στις αρχές Απρίλη στην Καισαριανή. Πολλά τέτοια σωματεία και συνδικαλιστές και από εδώ από το Βόλο. Που μπορεί να μην συμφωνούμε σε όλα, να έχουμε διαφορετικές απόψεις σε σχέση με το ταξικό κίνημα, αλλά συναντηθήκαμε μαζί στους μεγαλειώδεις αγώνες του προηγούμενου διαστήματος. Μαζί φωνάξαμε τα «κέρδη τους ή οι ζωές μας!». Όχι ένα απλό σύνθημα, αλλά ένα συμπέρασμα από την πείρα μας! Είναι και ένα κριτήριο για το τι κίνημα έχουμε ανάγκη σήμερα.
Κίνημα οργανωμένο, μαζικό και ριζωμένο στους χώρους δουλειάς, που θα παρεμβαίνει για κάθε μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημα φωτίζοντας τις πραγματικές αιτίες, θα βάζει στο στόχαστρο την πολιτική που τα γεννά και θα προβάλλει την πραγματική διέξοδο για τους εργαζόμενους.
Ένα κίνημα που δεν εγκλωβίζεται στα όρια της διαχείρισης του συστήματος, αλλά συγκρούεται με την ίδια τη στρατηγική του. Ένα κίνημα που θα αμφισβητεί και θα αντιπαλεύει την κυρίαρχη πολιτική, θα συνενώνει την εργατική τάξη, τους βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφους και επαγγελματίες σε μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία ενάντια στα μονοπώλια και στον καπιταλισμό.
Ένα τέτοιο κίνημα που δεν θα περιορίζεται στην απόκρουση των αντιλαϊκών μέτρων, αλλά θα στοχεύει στην αμφισβήτηση της ίδιας της εξουσίας του κεφαλαίου, ανοίγοντας τον δρόμο για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, της βαρβαρότητας και των πολέμων.
140 χρόνια από τον ξεσηκωμό των εργατών που σφράγισε την πάλη για το 8ωρο, ο αγώνας στις σύγχρονες συνθήκες για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, δεν είναι ουτοπία. Είναι σύγχρονη, ρεαλιστική και απολύτως αναγκαία διεκδίκηση, εμπνευσμένη από τις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις της εργατικής τάξης και από τις δυνατότητες του καιρού μας.
Εμπνεόμαστε από τους αγώνες του παρελθόντος, από τους 200 συντρόφους μας στην Καισαριανή, στην πλειοψηφία τους πρωτοπόροι συνδικαλιστές του Μεσοπολέμου, που διώχθηκαν και βασανίστηκαν, αλλά δεν υποτάχτηκαν, τους είδαμε να στέκονται αλύγιστοι και με υψωμένες τις γροθιές τους απέναντι στους εκτελεστές τους. Αυτή η σκυτάλη βρίσκεται στα δικά μας χέρια! Αυτή τη σκυτάλη την κρατάμε γερά με την δύναμη που μας δίνει η πάλη για το δίκιο μας και τις ανάγκες μας. Δίνουμε όρκο στους αγώνες που έρχονται πως θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να εκπληρώσει η εργατική τάξη την ιστορική αποστολή της, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
