Αγαπημένε φίλε Ηλία

Πόσοι άραγε να γνώριζαν τί κοινά βιώματα, τί στόχους, τί αναμνήσεις, τί ζητούμενα είχαμε; Πόσοι άραγε να γνώριζαν πόση αγάπη, πόσο μεράκι και πόσο θαυμασμό είχαμε για τις τέχνες και για τον τόπο μας; Πόση εκτίμηση είχαμε ο ένας για τον άλλον, πόσες συζητήσεις και πόση φιλία μας ένωνε, αφού οι συναντήσεις μας ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού; Κι όμως…

Το ξέραμε και οι δυο πως ποτέ τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.

Θυμάμαι πόσο σε συγκίνησε το διήγημά μου για το Ακορντεόν. Μου είπες οτι απεικονίζεται στον πίνακά σου, τον εξαιρετικό, τολμώ να πω, με τον πατέρα σου και τους φίλους του στην ταβέρνα.

Τότε σου εκμυστηρεύτηκα και κάτι που δεν γνώριζες για την εποχή που ζούσες στην Αθήνα. Σου είπα λεπτομέρειες της συζήτησής σας με τον πατέρα σου, όταν ξανθός νεαρός τότε, ήρθες στην Σκόπελο να τον επισκεφτείς που ζούσε μόνος, στο ένα δωμάτιο του σπιτιού που ζούσα κι εγώ στη πλατεία Τσιλιμπάνη. Ένα νοβοπάν μας χώριζε, σου είπα. Και όταν έβλεπε όνειρα που τον δυσκόλευαν, του χτυπούσα το κόντρα πλακέ και ξερόβηχε λίγο για να μου πει ευχαριστώ! Αυτό ήταν το σύνθημά μας. “Πίσω απ’ τον τοίχο θα ‘μαστε παρέα τακ τακ εσυ τακ τακ και εγώ“, λέγαμε γελώντας.

Τώρα, σου ξαναφιερώνω το Ακορντεόν, αλλά επειδή το πόσο υπέροχος ποιητής ήσουν το ξέραμε οι δυο μας, σε αποχαιρετώ μ’ ένα δικό σου ποίημα Ηλία και σου δηλώνω πως το μήνυμά σου ελήφθη!

ΚΙ’ ΑΣ ΛΕΙΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

Έλα,
μου είπες,
να φτιάξουμε
ένα όνειρο
να μπούμε μέσα
να κλειδώσουμε
την πόρτα
και να πετάξουμε το κλειδί.
Όχι,
σου είπα,
αυτό είναι φυγή,
το όνειρο υπάρχει
και είναι
ένας άλλος κόσμος,
ένας δίκαιος κόσμος,
γι’ αυτόν να μιλήσουμε
γι’ αυτόν να φωνάξουμε
γι’ αυτόν να ματώσουμε
κι’ όταν τον φτιάξουμε
και έχει χρειαστεί
να λείπουμε εμείς,
ας λείπουμε!

Ηλίας Ι. Προκοπίου