Υπάρχουν τόποι που δεν μετριούνται με τετραγωνικά, αλλά με προσευχές και αναμνήσεις. Σε μια άκρη της Σκοπελίτικης γης, εκεί που το βλέμμα αγκαλιάζει τη Σκιάθο και χάνεται στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, γεννήθηκε ένας μικρός τόπος λατρείας. Δεν είναι ένα έργο επίδειξης, αλλά ένα αντίδωρο ευγνωμοσύνης.
Στη Σκέπη της Γοργοεπηκόου και της Αγίας Αικατερίνης
Ο χώρος αυτός είναι αφιερωμένος:
1. Στην Υπεραγία Θεοτόκο τη Γοργοεπήκοο: Τη Μητέρα μας , την Παναγία που δεν περιμένει να ζητήσεις. Γνωρίζει την ανάγκη σου πριν καν την ψιθυρίσεις και περιμένει μόνο την ταπείνωσή σου για να ενεργήσει «ό,τι είναι καλό» για την ψυχή σου.
2. Στην Αγία Αικατερίνη: Την πάνσοφο και πανέμορφη νύμφη του Χριστού. Την Αγία που με την θεία φώτιση και την καθαρότητα της καρδιάς της ενώθηκε αιώνια με τον Κύριο, θυμίζοντας μας πως η αληθινή γνώση οδηγεί στην αγάπη του Θεού.
Η Κληρονομιά και το Χρέος
Αυτή η γη έφτασε στα χέρια μου από τους γονείς και τους παππούδες μου. Άνθρωποι του μόχθου, που υπηρέτησαν τη γη με τα χέρια τους. Εγώ, ακολουθώντας διαφορετικά μονοπάτια στη ζωή, ένιωσα την ανάγκη να επιστρέψω κάτι πίσω. Όχι με το άροτρο, αλλά με την πίστη. Το εκκλησάκι αυτό χτίστηκε για να τιμήσει όσους έφυγαν, αλλά κυρίως για να δοξάσει Εκείνον που μας χαρίζει την ύπαρξη.
Τα Σκαλοπάτια της Ταπείνωσης
Η διαδρομή προς το προσκυνητάρι είναι μια ιερή ιεροτελεστία.
• Όταν η ψυχή είναι «πεσμένη»: Κατεβαίνεις τα σκαλιά, νιώθοντας πως χαμηλώνεις για να βρεθείς πιο κοντά Του. Κι αφού μιλήσεις μαζί Του, η ανηφόρα της επιστροφής δεν φαίνεται πια δύσκολη· τα πόδια παίρνουν δύναμη από την ελπίδα.
• Όταν η ψυχή είναι «ψηλά»: Πρέπει πάλι να κατέβεις. Να «ξεπεζέψεις» από το άλογο του εγωισμού, να υποκλιθείς στη δημιουργία Του και να πεις ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για τη σκέπη Της Παναγίας και της Πανσόφου Αγίας Αικατερίνης που προστατεύουν το νησί μας.
Ένας Τόπος για Όλους
Το εκκλησάκι αυτό, αν και γεννήθηκε από μια προσωπική ανάγκη, δεν μου ανήκει. Ανήκει στη Σκόπελο, ανήκει σε κάθε χριστιανό, σε κάθε οδοιπόρο που αναζητά ένα σημείο επικοινωνίας με τον Κύριο. Είναι ένας χώρος ανοιχτός, όπου η φύση και το κτίσμα γίνονται ένα, προσκαλώντας τον καθένα να προσκυνήσει και μετά να καθίσει εκεί, στον καθαρό αέρα, να δει το δημιούργημα του Θεού να απλώνεται μπροστά του.
Δεν έχει σημασία ποιος το έχτισε. Τα ονόματα των ανθρώπων σβήνουν με τον καιρό. Αυτό που μένει είναι η προσευχή που θα ψιθυριστεί ανάμεσα στα πεύκα και το κύμα.
Το Όνειρο της Συνέχειας
Με τη βοήθεια και την καθοδήγηση του πατρός Αλέξιου, το εκκλησάκι ζει και λειτουργεί μια φορά τον χρόνο. Όνειρό μου είναι να αποκτήσει αυτός ο χώρος μια μικρή, ταπεινή γωνιά, ώστε η Αγία Τράπεζα και τα ιερά σκεύη να βρίσκουν μόνιμο καταφύγιο εκεί, διατηρώντας την ιερότητα του τόπου ανά πάσα στιγμή.
Εύχομαι ο δρόμος που οδηγεί εκεί, είτε ο δύσκολος της ανηφόρας, είτε ο μελλοντικός της ευκολότερης πρόσβασης, να γίνει για τον καθένα μια διαδρομή προς τη φώτιση και την εσωτερική ειρήνη.
Χριστός Ανέστη!
Με ταπείνωση,
Α.Μ.
