Στην καρδιά της Σκοπέλου, στην πλατεία Φανερωμένης, υψώνονται πλέον δύο διακριτικές αλλά ουσιαστικές «στήλες μνήμες», τοποθετημένες ένθεν και ένθεν της παλαιάς βρύσης, η οποία ανασκευάστηκε με σεβασμό στην ιστορική της φυσιογνωμία. Οι στήλες αυτές δεν αποτελούν απλώς αισθητικές παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο, αλλά συνιστούν ζωντανές υπενθυμίσεις της πολιτικής και εθνικής αφύπνισης του νησιού κατά τα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης.
Η πρώτη στήλη φέρει τη σφραγίδα της «Δημογεροντίας Σκοπέλου», συμβολίζοντας τον θεσμό που καθοδήγησε την τοπική κοινωνία σε μια από τις κρισιμότερες καμπές της ιστορίας της. Η δεύτερη απεικονίζει το «Κάτω Σχολείο» και φέρει χαραγμένη τη φράση: «Όχι πλέον Τούρκοι επί της κεφαλής ημών», λόγια που αποτυπώνουν το πνεύμα ελευθερίας και την αποφασιστικότητα των Σκοπελιτών.
Οι στήλες παραπέμπουν επίσης στις μεγάλες Εθνοσυνελεύσεις της Επανάστασης, της Επιδαύρου, του Άστρους Κυνουρίας, της Τροιζηνίας, του Άργους και του Ναύπλιου, καθώς και στη συμμετοχή των Σκοπελιτών Δημογερόντων σε αυτές, αναδεικνύοντας τη σύνδεση του νησιού με τον ευρύτερο εθνικό αγώνα.
Ιδιαίτερη θέση στη μνήμη κατέχει η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, 13 Μαρτίου 1821. Την ημέρα εκείνη, ο ιερωμένος φιλόσοφος και Φιλικός Θεόφιλος Καΐρης, μυημένος στη Φιλική Εταιρεία από το 1819, σε συνεννόηση με τους προκρίτους και καπεταναίους του νησιού, μετά το πέρας της θείας λειτουργίας στον ίδιο χώρο της σημερινής πλατείας, απηύθυνε από το κτήριο της Δημογεροντίας φλογερή επαναστατική ομιλία. Άρχισε με το κοντάκιο της Σταυροπροσκυνήσεως και διακήρυξε:
«Ουκέτι φλογίνη ρομφαία φυλάττει την πύλη της Εδέμ. Κανένας Τούρκος επί τας κεφαλάς ημών…»
Τα λόγια αυτά σφράγισαν την απαρχή της επανάστασης στη Σκόπελο. Στη στήλη αναγράφεται ακόμη η ημερομηνία 22 Μαΐου 1821, ημέρα κατά την οποία η Δημογεροντία επικύρωσε επισήμως τη συμμετοχή της Νήσου Σκοπέλου στον Αγώνα της Εθνεγερσίας.
Οι δύο στήλες δεν λειτουργούν απλώς ως μνημεία, αλλάαποτελούν σημεία συλλογικής αυτογνωσίας. Υπενθυμίζουν πως η ελευθερία δεν υπήρξε αυτονόητη, αλλά καρπός πίστης, τόλμης και ομοψυχίας, αρετές που σημάδεψαν τη Σκόπελο και τους ανθρώπους της στην αρχή του 1821.
