Το να είσαι αγρότης στην Ελλάδα το 2026 σημαίνει ότι είσαι αυτοαπασχολούμενος με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εκτός από τα καθημερινά μας προβλήματα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και

• Την κλιματική αλλαγή (καιρικά φαινόμενα, λειψυδρία)
• Τεράστια κόστη παραγωγής σε σχέση με άλλες χώρες
• Ανύπαρκτη προστασία της γης από φαινόμενα, όπως πλημμύρες, φωτιές
• Καμία ουσιαστική στήριξη και προστασία σε καταστροφές, επιδημίες ζώων (ευλογιά), ζημιές σε από θηλαστικά σε ψαράδες και πολλά άλλα
• Εισφορές ΕΛΓΑ χωρίς αντίκρισμα
• Χαμηλές τιμές προϊόντων κάτω του κόστους, που στο ράφι εκτοξεύονται

Σε αυτά τα χρόνια προβλήματα του πρωτογενούς τομέα, που ακούμε συνεχώς ότι δεν υπάρχουν χρήματα για στήριξη και αναδιοργάνωση ήρθε να προστεθεί και το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, η νέα ΚΑΠ και η MERCOSUR. Εκατοντάδες εκατομμύρια στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, σε μη αγρότες, ψίχουλα στους πραγματικούς αγρότες και συμφωνίες ταφόπλακα για την ελληνική ύπαιθρο.

Οι ερωτήσεις που μου γεννιούνται ως ανθρώπου που ασχολείται με τον πρωτογενή τομέα είναι οι εξής:

• Η λύση στο διατροφικό μας πρόβλημα είναι η εξαφάνιση των Ελλήνων αγροτών και η εισαγωγή γενετικώς τροποποιημένων και αμφιβόλου ποιότητας προϊόντων;
• Θέλουμε ή όχι ποιοτικά και φθηνά τρόφιμα που θα παράγονται στην Ελλάδα και θα μπορεί και ο χαμηλόμισθος να τα απολαμβάνει;
• Θέλουμε να μείνει η ύπαιθρος ζωντανή ή να πάμε όλοι Αθήνα, Γερμανία και όπου αλλού.
• Θέλουμε προϊόντα «made in Greece» ή θα αφιερωθούμε αποκλειστικά στην παροχή υπηρεσιών τουρισμού;
• Θέλουμε την Ελλάδα βιώσιμη και παραγωγική;

Για μένα οι απαντήσεις είναι ξεκάθαρες:

Στήριξη από όλους στον αγώνα των Ελλήνων και Ευρωπαίων αγροτών. Στήριξη στα ελληνικά τρόφιμα. Όχι στο ξερίζωμα και την ερημοποίηση της υπαίθρου. Όχι στα σύγχρονα τσιφλίκια που έρχονται. Ο αγώνας αυτός είναι αγώνας όλων. Για να ξέρουμε τι τρώμε. Να μείνουμε εδώ και να στηρίξουμε έναν από τους τελευταίους παραγωγικούς κλάδους της χώρας.