Βανδαλισμοί στα σπιτάκια των αδέσποτων και μια κραυγή αγωνίας για τη Σκόπελο

Τα τελευταία 20 χρόνια φροντίζω και ταΐζω γάτες στην περιοχή των Ραχών, με ελάχιστα προβλήματα. Φέτος, όμως, δέχομαι ολοένα και μεγαλύτερη πίεση να τις απομακρύνω, επειδή κάποιοι δεν θέλουν τις γάτες κοντά τους. Σήμερα το πρωί, όταν έφτασα εκεί, βρήκα τα σπιτάκια των γατών βανδαλισμένα και ολοσχερώς κατεστραμμένα.

Ελάχιστες φορές στη ζωή μου έχω νιώσει τόσο συντετριμμένη. Αυτό πραγματικά μου έχει τσακίσει το ηθικό.

Αγαπώ τη Σκόπελο και αγαπώ πολλούς από τους ανθρώπους που ζουν εδώ. Όμως αυτό που βλέπω να συμβαίνει φέτος είναι ένα επίπεδο απληστίας που, τελικά, θα καταστρέψει όλα όσα κάνουν αυτό το νησί τόσο ξεχωριστό.

Θέλετε τουρίστες; Υπάρχει κάτι που αξίζει να θυμάστε: αγαπούν τις γάτες μας. Εκτιμούν επίσης την ανακύκλωση, ένα καθαρό νησί και μια υγιή θάλασσα. Έρχονται εδώ για την ομορφιά, την αυθεντικότητα και το αίσθημα της κοινότητας.

Η ζωή δεν μπορεί να περιστρέφεται μόνο γύρω από το χρήμα. Κανείς μας δεν θα φύγει από αυτόν τον κόσμο κρατώντας μια σακούλα γεμάτη χρήματα. Αυτό που αφήνουμε πίσω μας είναι ο τρόπος με τον οποίο φερθήκαμε στους άλλους, οι αξίες που μεταδώσαμε και η κοινότητα που χτίσαμε μαζί.

Δεν γεννήθηκα στη Σκόπελο, όμως αισθάνομαι βαθιά ευθύνη απέναντι σε αυτό το νησί, γιατί νιώθω πραγματικά ευλογημένος που ζω εδώ. Γι’ αυτό διοργανώνω το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νέων Σκοπέλου (SIFFY). Τα παιδιά μας δεν πρέπει να πληρώσουν το τίμημα των δικών μας αποτυχιών. Τι μαθαίνουν όταν βλέπουν σκουπίδια πεταμένα παντού, έλλειψη σεβασμού προς τη φύση και πράξεις σκληρότητας; Δεν είναι τυχαίο ότι το φετινό θέμα του SIFFY είναι οι «Αξίες». Χωρίς αξίες, χάνουμε πολύ περισσότερα από το φυσικό μας περιβάλλον — χάνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Δεν έχω ξαναδεί τη Σκόπελο στην κατάσταση που βρίσκεται φέτος. Τι μας συμβαίνει; Και ναι, λέω «μας», γιατί όλοι ζούμε εδώ. Όλοι μοιραζόμαστε την ευθύνη να φροντίζουμε αυτό το μοναδικό νησί.

Αν συνεχίσουμε να πληγώνουμε τους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν τα πράγματα καλύτερα, ο παράδεισός μας θα χαθεί σιγά σιγά.

Πάντα προσπαθούσα να παραμένω αισιόδοξη, όμως σήμερα δυσκολεύομαι να βρω ελπίδα. Ένα κομμάτι μου αναρωτιέται αν πρέπει απλώς να αφήσω αυτούς που ευθύνονται να νικήσουν. Ίσως κάποιοι να θέλουν ένα νησί όπου ο σεβασμός δεν έχει πλέον καμία αξία, όπου τα σκουπίδια είναι παντού και οι γάτες έχουν εξαφανιστεί.

Όμως αυτή δεν είναι η Σκόπελος που αγαπώ. Και σίγουρα δεν είναι ο τόπος που θέλω να κληρονομήσουν τα παιδιά μας.

Jill Somer