Κάτω από τα συνθήματα «Δεν έχω οξυγόνο», «Δεν ξεχνάμε» και «Δεν συγχωρούμε», κάτοικοι, μαθητές και μαθήτριες, εκπαιδευτικοι,σύλλογοι, σωματεία και φορείς του νησιού ένωσαν τις φωνές τους με εκείνες των συγγενών των θυμάτων, απαιτώντας δικαιοσύνη και πλήρη αποκάλυψη της αλήθειας.
Στην αρχή της συγκέντρωσης διαβάστηκε μήνυμα του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών. Στο μήνυμα τονίστηκε ότι η τραγωδία δεν ήταν «κακιά στιγμή», αλλά αποτέλεσμα διαχρονικών πολιτικών επιλογών που άφησαν τον σιδηρόδρομο να λειτουργεί σε συνθήκες υποστελέχωσης, διάλυσης και υψηλής επικινδυνότητας. Γινόταν λόγος για ευθύνες κυβερνήσεων, για τις κατευθύνσεις ιδιωτικοποίησης και «απελευθέρωσης» των μεταφορών, καθώς και για προσπάθεια συγκάλυψης μέσα από κενά στην ανάκριση και στον χειρισμό της υπόθεσης. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη δίκη που έχει οριστεί για τις 23 Μαρτίου 2026, με σαφές μήνυμα ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί «μέχρι τη δικαίωση», που, όπως υπογραμμίστηκε, σημαίνει τόσο την τιμωρία όλων των ενόχων όσο και την εξάλειψη των αιτιών που μπορούν να οδηγήσουν σε νέα «Τέμπη».
Το ψήφισμα της συγκέντρωσης, το οποίο εγκρίθηκε διά βοής και θυροκολλήθηκε στο Δημαρχείο, ανέγνωσε η Μαρία Ραμαντάνη.
Στο βήμα ανέβηκαν εκπρόσωποι φορέων και πολίτες του νησιού. Ο δημοτικός υπάλληλος Γιώργος Γούλας, ο δημοτικός σύμβουλος Γιάννης Πατσής, η γραμματέας του Συλλόγου Γυναικών Σκοπέλου Ουρανία (Ράνια) Τραχανά, καθώς και η μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου Αλεξάνδρα Γκέκα, με τις παρεμβάσεις τους εξέφρασαν την αγανάκτηση, αλλά και την αποφασιστικότητα να μην επιτραπεί η συγκάλυψη ευθυνών.
Η Αλεξάνδρα Γκέκα, εκπροσωπώντας τη νέα γενιά, τόνισε ότι «οι ζωές μας δεν είναι αριθμοί» και ότι η δικαιοσύνη δεν αποτελεί απλώς αίτημα, αλλά απαίτηση. Υπογράμμισε πως η νεολαία έχει ευθύνη να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη και να μετατρέψει την οργή σε διεκδίκηση, ξεκαθαρίζοντας ότι το έγκλημα «δεν θα ξεχαστεί».
Από την πλευρά του Συλλόγου Γυναικών Σκοπέλου, η Ράνια Τραχανά ανέδειξε την πολιτική διάσταση της τραγωδίας, κάνοντας λόγο για ένα σύστημα που βάζει το κόστος πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Στην ομιλία της επεσήμανε ότι η ιδιωτικοποίηση και η εμπορευματοποίηση των σιδηροδρόμων αποτέλεσαν στρατηγική επιλογή, ενώ συνέδεσε το ζήτημα της ασφάλειας στις μεταφορές με τις ευρύτερες κοινωνικές προτεραιότητες στην Υγεία, την Παιδεία και την Εργασία. Όπως σημείωσε, «η ζωή δεν είναι κόστος, είναι δικαίωμα» και τα δικαιώματα «δεν παρακαλούνται, διεκδικούνται.
Εμείς, οι γυναίκες της εργατικής τάξης, το γνωρίζουμε καλά. Γιατί βιώνουμε την ανασφάλεια και τους χαμηλούς μισθούς, αλλά και το βάρος όταν το κράτος αποσύρεται από την Υγεία και την Πρόνοια.
Ο αγώνας για ασφαλείς μεταφορές, για σταθερή δουλειά, για δημόσιες υποδομές δεν είναι ειδικό ζήτημα.
Είναι υπόθεση όλης της εργατικής τάξης.
Και σε αυτόν τον αγώνα οι γυναίκες είμαστε μπροστά.
Και αυτή η επιλογή δεν περιορίζεται στα σύνορα της χώρας. Την ώρα που ο παλαιστινιακός λαός σφαγιάζεται και χώρες όπως η Βενεζουέλα βρίσκονται στο στόχαστρο πιέσεων, με τη στήριξη και την ανοχή ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι ίδιες δυνάμεις που μας λένε ότι «δεν υπάρχουν περιθώρια» βρίσκουν δισεκατομμύρια για πολεμικούς εξοπλισμούς και ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Για τις κοινωνικές ανάγκες δεν υπάρχουν πόροι.
Για τους πολέμους και τα κέρδη τους, υπάρχουν.
Αυτή είναι η πραγματική ιεράρχηση.
Πρώτα η κερδοφορία.
Ύστερα η ζωή.
Αυτός είναι ο κανόνας του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης».
Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν και η τοποθέτηση του Γιάννη Πατσή, ο οποίος χαρακτήρισε την τραγωδία «προδιαγεγραμμένο έγκλημα», επισημαίνοντας ότι τρία χρόνια μετά «δεν ήταν κακιά στιγμή, δεν ήταν ανθρώπινο λάθος, δεν ήταν ατυχία». Όπως ανέφερε, η σύγκρουση των δύο τρένων, που κινούνταν για 12 ολόκληρα λεπτά στην ίδια γραμμή, ανέδειξε τις δραματικές ελλείψεις σε προσωπικό, υποδομές και συστήματα ασφαλείας, αποτέλεσμα –όπως είπε– διαχρονικής πολιτικής υποχρηματοδότησης και ιδιωτικοποίησης.
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι, αν σήμερα το ζήτημα παραμένει ανοιχτό στην κοινωνία, αυτό οφείλεται στην επιμονή του λαού και της νεολαίας που «δεν άφησαν το έγκλημα να συγκαλυφθεί», παρά τις –όπως τις χαρακτήρισε– απόπειρες υποβάθμισης και διάχυσης των ευθυνών. «Η πραγματική δικαίωση», σημείωσε, «δεν θα έρθει μόνο μέσα σε μια δικαστική αίθουσα, αλλά όταν η ανθρώπινη ζωή πάψει να λογίζεται ως κόστος και δεν θα μετράμε νεκρούς για τα κέρδη τους», καλώντας σε συνέχιση της οργανωμένης και συλλογικής δράσης.
Κοινός παρονομαστής όλων των ομιλιών ήταν η ανάγκη συνέχισης του αγώνα, η απόρριψη κάθε προσπάθειας υποβάθμισης του ζητήματος και η επιμονή στο σύνθημα «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Η συγκέντρωση στη Σκόπελο ολοκληρώθηκε με την υπόσχεση ότι η μνήμη των 57 θυμάτων θα παραμείνει ζωντανή και ότι οι πολίτες θα συνεχίσουν να διεκδικούν την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και την ουσιαστική θωράκιση της ασφάλειας, ώστε «να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη».
Ακολούθησε πορεία με πανό και πλακάτ, η οποία θυροκόλλησε στο Δημαρχείο το ψήφισμα της συγκέντρωσης και κατέληξε στο μνημείο πεσόντων, όπου αναγνώστηκαν τα 57 ονόματα των θυμάτων των Τεμπών, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη τους και μέλη του Συλλόγου Γυναικών Σκοπέλου απέθεσαν λουλούδια στο μνημείο.
Το ψήφισμα της συγκέντρωσης
Όλοι εμείς που ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα εργατικών σωματείων και μαζικών φορέων της Σκοπέλου και του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών και συμμετέχουμε στο συλλαλητήριο για τα τρία χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, που στοίχισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας και συγκλόνισε ολόκληρο τον λαό, δηλώνουμε ότι είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε τον αγώνα μας μπροστά και στη δίκη που αρχίζει στις 23 Μαρτίου για την αποκάλυψη όλης της αλήθειας και την τιμωρία όλων των ενόχων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται!
Με αυτόν τον αγώνα αποκαλύπτεται ο μεγάλος ένοχος για το έγκλημα στα Τέμπη, ο ίδιος που κρύβεται πίσω από τα δεκάδες καθημερινά «Τέμπη» από τους χώρους δουλειάς, τα νοσοκομεία και τα σχολεία μέχρι τα αεροδρόμια, και δεν είναι άλλος από την πολιτική του κέρδους, που βάζει στο ζύγι κόστους-οφέλους την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι τη δικαίωση!
Δικαίωση είναι, αφενός, η τιμωρία όλων των ενόχων για το τραγικό έγκλημα των Τεμπών και, αφετέρου, η εξάλειψη των αιτιών που μπορούν να οδηγήσουν σε νέα Τέμπη!
Δεν ξεχνάμε! Δεν συγχωρούμε! Θα το πάμε μέχρι τέλους!
Ή ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ!
