
Τ’ ακορντεόν | της Μάρως Βλαχάκη
Ποτέ τους δεν το μάθανε, πως μ’ είχανε παρέα. Μαζί πως ξενυχτούσαμε και μ’ έπαιρνε ο ύπνος, όταν και ο τελευταίος τους τραβούσε προς το σπίτι.
Αυτός που κάπως μου’ μοιαζε… πως τάχα να μην ήθελε τόσο πολύ να πάει. Αργά τα βήματά του και η φωνή του τρέμουλο… στ’ ακορντεόν «βιμπράτο»…









