Με αφορμή την παραπάνω φωτογραφία ο Γιάννης Δημ. Τζώρτζης από την ομιχλώδη αυτόν τον καιρο Ελβετία, θυμάται κάποια ονόματα και γράφει τις σκέψεις του για τον Γιάννη Χήρα
Ποτέ τους δεν το μάθανε, πως μ’ είχανε παρέα. Μαζί πως ξενυχτούσαμε και μ’ έπαιρνε ο ύπνος, όταν και ο τελευταίος τους τραβούσε προς το σπίτι.
Αυτός που κάπως μου’ μοιαζε… πως τάχα να μην ήθελε τόσο πολύ να πάει. Αργά τα βήματά του και η φωνή του τρέμουλο… στ’ ακορντεόν «βιμπράτο»…
…μέσα από αυτές τις φωτογραφίες, δεν βλέπουμε μόνο πρόσωπα μιας άλλης εποχής. Ακούμε ξανά τα κάλαντα, νιώθουμε τη σιωπηλή προσφορά, και θυμόμαστε πως κάποτε — και ίσως ακόμη — τα Χριστούγεννα ήταν πάνω απ’ όλα μοίρασμα.
Με αφορμή την παραπάνω φωτογραφία ο Γιάννης Δημ. Τζώρτζης από την ομιχλώδη αυτόν τον καιρο Ελβετία, θυμάται κάποια ονόματα και γράφει τις σκέψεις του για τον Γιάννη Χήρα
Ποτέ τους δεν το μάθανε, πως μ’ είχανε παρέα. Μαζί πως ξενυχτούσαμε και μ’ έπαιρνε ο ύπνος, όταν και ο τελευταίος τους τραβούσε προς το σπίτι.
Αυτός που κάπως μου’ μοιαζε… πως τάχα να μην ήθελε τόσο πολύ να πάει. Αργά τα βήματά του και η φωνή του τρέμουλο… στ’ ακορντεόν «βιμπράτο»…
…μέσα από αυτές τις φωτογραφίες, δεν βλέπουμε μόνο πρόσωπα μιας άλλης εποχής. Ακούμε ξανά τα κάλαντα, νιώθουμε τη σιωπηλή προσφορά, και θυμόμαστε πως κάποτε — και ίσως ακόμη — τα Χριστούγεννα ήταν πάνω απ’ όλα μοίρασμα.
