Με αφορμή την παραπάνω φωτογραφία ο Γιάννης Δημ. Τζώρτζης από την ομιχλώδη αυτόν τον καιρο Ελβετία, θυμάται κάποια ονόματα και γράφει τις σκέψεις του για τον Γιάννη Χήρα
Ποτέ τους δεν το μάθανε, πως μ’ είχανε παρέα. Μαζί πως ξενυχτούσαμε και μ’ έπαιρνε ο ύπνος, όταν και ο τελευταίος τους τραβούσε προς το σπίτι.
Αυτός που κάπως μου’ μοιαζε… πως τάχα να μην ήθελε τόσο πολύ να πάει. Αργά τα βήματά του και η φωνή του τρέμουλο… στ’ ακορντεόν «βιμπράτο»…
…μέσα από αυτές τις φωτογραφίες, δεν βλέπουμε μόνο πρόσωπα μιας άλλης εποχής. Ακούμε ξανά τα κάλαντα, νιώθουμε τη σιωπηλή προσφορά, και θυμόμαστε πως κάποτε — και ίσως ακόμη — τα Χριστούγεννα ήταν πάνω απ’ όλα μοίρασμα.
Πώς σας φαίνεται σήμερα; Είναι πιο «σύγχρονο», πιο άνετο, μα έχει ακόμα ψυχή;
…η Αποκριά του ’84 ζει ακόμα στις μνήμες, στις φωτογραφίες, στις αφηγήσεις. Ζει σε εκείνα τα γέλια, τις μικρές στιγμές που έγιναν αιώνιες. Και ίσως, όπως λέει η Μάρω, όλες οι γυναίκες που συμμετείχαν, να έχουν τη δική τους ιστορία να πουν
Μια ανάμνηση από την παλιά Σκόπελο, τότε που η ζωή κυλούσε αργά, ανάμεσα σε στάμνες και λαΐνες, κι ο πηλός έδινε σχήμα στις ανάγκες των ανθρώπων.
Η Κατερίνα Μπετσάνη είναι μια γυναίκα που έχει αφιερώσει αμέτρητες ώρες και αστείρευτο μεράκι για να διατηρήσει ζωντανή την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου μας…
Οι μορφές των ανθρώπων, οι ενδυμασίες και οι εκφράσεις τους μας ταξιδεύουν πίσω σε μια εποχή που η παράδοση συναντούσε τη χαρά και το κέφι των ανθρώπων.
Οι δυσκολίες και τα βάσανα δεν έλειψαν, αλλά πάντα είχαν ο ένας τον άλλον για στήριγμα. Μέσα από τις δυσκολίες, όμως, υπήρξαν και οι ευχάριστες στιγμές, οι μικρές χαρές που τους έδιναν δύναμη να συνεχίσουν
Ο Γιάννης Μπαλάφας, ένα όνομα συνδεδεμένο με την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από τα παιδικά του χρόνια στα γήπεδα της Νέας Σμύρνης μέχρι τις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές με τον Άρη, η ζωή του είναι ένα ταξίδι γεμάτο πάθος για τον «βασιλιά των σπορ». Ακόμα και σήμερα, στα 74 του χρόνια, ο Μπαλάφας παραμένει πιστός οπαδός του Πανιωνίου, της πρώτης και τελευταίας του αγάπης.
Με αφορμή την παραπάνω φωτογραφία ο Γιάννης Δημ. Τζώρτζης από την ομιχλώδη αυτόν τον καιρο Ελβετία, θυμάται κάποια ονόματα και γράφει τις σκέψεις του για τον Γιάννη Χήρα
Ποτέ τους δεν το μάθανε, πως μ’ είχανε παρέα. Μαζί πως ξενυχτούσαμε και μ’ έπαιρνε ο ύπνος, όταν και ο τελευταίος τους τραβούσε προς το σπίτι.
Αυτός που κάπως μου’ μοιαζε… πως τάχα να μην ήθελε τόσο πολύ να πάει. Αργά τα βήματά του και η φωνή του τρέμουλο… στ’ ακορντεόν «βιμπράτο»…
…μέσα από αυτές τις φωτογραφίες, δεν βλέπουμε μόνο πρόσωπα μιας άλλης εποχής. Ακούμε ξανά τα κάλαντα, νιώθουμε τη σιωπηλή προσφορά, και θυμόμαστε πως κάποτε — και ίσως ακόμη — τα Χριστούγεννα ήταν πάνω απ’ όλα μοίρασμα.
Πώς σας φαίνεται σήμερα; Είναι πιο «σύγχρονο», πιο άνετο, μα έχει ακόμα ψυχή;
…η Αποκριά του ’84 ζει ακόμα στις μνήμες, στις φωτογραφίες, στις αφηγήσεις. Ζει σε εκείνα τα γέλια, τις μικρές στιγμές που έγιναν αιώνιες. Και ίσως, όπως λέει η Μάρω, όλες οι γυναίκες που συμμετείχαν, να έχουν τη δική τους ιστορία να πουν
Μια ανάμνηση από την παλιά Σκόπελο, τότε που η ζωή κυλούσε αργά, ανάμεσα σε στάμνες και λαΐνες, κι ο πηλός έδινε σχήμα στις ανάγκες των ανθρώπων.
Η Κατερίνα Μπετσάνη είναι μια γυναίκα που έχει αφιερώσει αμέτρητες ώρες και αστείρευτο μεράκι για να διατηρήσει ζωντανή την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου μας…
Οι μορφές των ανθρώπων, οι ενδυμασίες και οι εκφράσεις τους μας ταξιδεύουν πίσω σε μια εποχή που η παράδοση συναντούσε τη χαρά και το κέφι των ανθρώπων.
Οι δυσκολίες και τα βάσανα δεν έλειψαν, αλλά πάντα είχαν ο ένας τον άλλον για στήριγμα. Μέσα από τις δυσκολίες, όμως, υπήρξαν και οι ευχάριστες στιγμές, οι μικρές χαρές που τους έδιναν δύναμη να συνεχίσουν
Ο Γιάννης Μπαλάφας, ένα όνομα συνδεδεμένο με την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από τα παιδικά του χρόνια στα γήπεδα της Νέας Σμύρνης μέχρι τις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές με τον Άρη, η ζωή του είναι ένα ταξίδι γεμάτο πάθος για τον «βασιλιά των σπορ». Ακόμα και σήμερα, στα 74 του χρόνια, ο Μπαλάφας παραμένει πιστός οπαδός του Πανιωνίου, της πρώτης και τελευταίας του αγάπης.
