Το θεατρικό τμήμα του ΠΟΔΣ ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Οκτώβριο του 1993, με τμήματα παιδιών και ενηλίκων και υπεύθυνο τον Γεννάδιο Πατσή
Ο Α.Ο. Σκοπέλου έδειξε μεγαλύτερη ψυχραιμία στα κρίσιμα σημεία και κατάφερε να πάρει τη νίκη με 69-67, μέσα σε αποθέωση από τον κόσμο του. Μέτά από δύο παρατάσεις, ένα καλάθι ήταν αρκετό για να χαρίσει στους γηπεδούχους μια σπουδαία και πολύτιμη νίκη, σε έναν αγώνα που θα μείνει αξέχαστος σε όσους τον παρακολούθησαν
Τριάντα επτά ημέρες στα μπλόκα και οι αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι και αλιείς παραμένουν αμετακίνητοι στον αγώνα τους. Ενωμένοι όσο ποτέ, κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις με όλα τα αιτήματα να συγκλίνουν σε ένα: ΕΠΙΒΙΩΣΗ.
Η τελετή ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα συγκίνησης, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία χρονιά τη βαθιά σύνδεση της Σκοπέλου με την παράδοση, την πίστη και τη θάλασσα
Καλούμε όλες τις γυναίκες στη χώρα μας να δηλώσουν άμεσα την στήριξή τους στον λαό και τις γυναίκες της Βενεζουέλας και την έντονη αντίθεσή τους στην ιμπεριαλιστική επίθεση στη Λατινική Αμερική
Βραδιά νίκης και αισιοδοξίας για το 2026 ήταν το Σάββατο 3 Ιανουαρίου στο κλειστό Γυμναστήριο Σκοπέλου, όπου η γυναικεία ομάδα βόλεϊ του Α.Ο. Σκοπέλου επικράτησε της ΧΑΝΘ με 3-1 σετ, στο πλαίσιο του πρωταθλήματος της Α2 Εθνικής κατηγορίας
Η νέα χρονιά ξεκινά με απαιτήσεις, προσδοκίες και έντονο ενδιαφέρον. Όλα δείχνουν πως το Σάββατο στη Σκόπελο θα δοθεί μια μάχη που αξίζει να τη ζήσει κανείς από κοντά…
Στην αρχή μιας νέας χρονιάς, το «Θα ’θελα…» της ποιήτριας Μάρως Βλαχάκη θυμίζει πως η ποίηση μπορεί ακόμη να μιλά για όσα λείπουν: την Ανθρωπιά, τη Δικαιοσύνη, την Ειρήνη
Ποτέ τους δεν το μάθανε, πως μ’ είχανε παρέα. Μαζί πως ξενυχτούσαμε και μ’ έπαιρνε ο ύπνος, όταν και ο τελευταίος τους τραβούσε προς το σπίτι.
Αυτός που κάπως μου’ μοιαζε… πως τάχα να μην ήθελε τόσο πολύ να πάει. Αργά τα βήματά του και η φωνή του τρέμουλο… στ’ ακορντεόν «βιμπράτο»…
…μέσα από αυτές τις φωτογραφίες, δεν βλέπουμε μόνο πρόσωπα μιας άλλης εποχής. Ακούμε ξανά τα κάλαντα, νιώθουμε τη σιωπηλή προσφορά, και θυμόμαστε πως κάποτε — και ίσως ακόμη — τα Χριστούγεννα ήταν πάνω απ’ όλα μοίρασμα.
Το θεατρικό τμήμα του ΠΟΔΣ ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Οκτώβριο του 1993, με τμήματα παιδιών και ενηλίκων και υπεύθυνο τον Γεννάδιο Πατσή
Ο Α.Ο. Σκοπέλου έδειξε μεγαλύτερη ψυχραιμία στα κρίσιμα σημεία και κατάφερε να πάρει τη νίκη με 69-67, μέσα σε αποθέωση από τον κόσμο του. Μέτά από δύο παρατάσεις, ένα καλάθι ήταν αρκετό για να χαρίσει στους γηπεδούχους μια σπουδαία και πολύτιμη νίκη, σε έναν αγώνα που θα μείνει αξέχαστος σε όσους τον παρακολούθησαν
Τριάντα επτά ημέρες στα μπλόκα και οι αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι και αλιείς παραμένουν αμετακίνητοι στον αγώνα τους. Ενωμένοι όσο ποτέ, κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις με όλα τα αιτήματα να συγκλίνουν σε ένα: ΕΠΙΒΙΩΣΗ.
Η τελετή ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα συγκίνησης, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία χρονιά τη βαθιά σύνδεση της Σκοπέλου με την παράδοση, την πίστη και τη θάλασσα
Καλούμε όλες τις γυναίκες στη χώρα μας να δηλώσουν άμεσα την στήριξή τους στον λαό και τις γυναίκες της Βενεζουέλας και την έντονη αντίθεσή τους στην ιμπεριαλιστική επίθεση στη Λατινική Αμερική
Βραδιά νίκης και αισιοδοξίας για το 2026 ήταν το Σάββατο 3 Ιανουαρίου στο κλειστό Γυμναστήριο Σκοπέλου, όπου η γυναικεία ομάδα βόλεϊ του Α.Ο. Σκοπέλου επικράτησε της ΧΑΝΘ με 3-1 σετ, στο πλαίσιο του πρωταθλήματος της Α2 Εθνικής κατηγορίας
Η νέα χρονιά ξεκινά με απαιτήσεις, προσδοκίες και έντονο ενδιαφέρον. Όλα δείχνουν πως το Σάββατο στη Σκόπελο θα δοθεί μια μάχη που αξίζει να τη ζήσει κανείς από κοντά…
Στην αρχή μιας νέας χρονιάς, το «Θα ’θελα…» της ποιήτριας Μάρως Βλαχάκη θυμίζει πως η ποίηση μπορεί ακόμη να μιλά για όσα λείπουν: την Ανθρωπιά, τη Δικαιοσύνη, την Ειρήνη
Ποτέ τους δεν το μάθανε, πως μ’ είχανε παρέα. Μαζί πως ξενυχτούσαμε και μ’ έπαιρνε ο ύπνος, όταν και ο τελευταίος τους τραβούσε προς το σπίτι.
Αυτός που κάπως μου’ μοιαζε… πως τάχα να μην ήθελε τόσο πολύ να πάει. Αργά τα βήματά του και η φωνή του τρέμουλο… στ’ ακορντεόν «βιμπράτο»…
…μέσα από αυτές τις φωτογραφίες, δεν βλέπουμε μόνο πρόσωπα μιας άλλης εποχής. Ακούμε ξανά τα κάλαντα, νιώθουμε τη σιωπηλή προσφορά, και θυμόμαστε πως κάποτε — και ίσως ακόμη — τα Χριστούγεννα ήταν πάνω απ’ όλα μοίρασμα.
